همیشه با خاطراتش آشنا بوده ام. سالیان مدیدی است که با او انس دارم فارغ از آن که دست محبتش بر سرم کشیده شود یا حتی نیم نگاهش، الفت پدری را بر من پدیدار سازد.

   وقتی من پای در این جهان ناپایدار گذاردم سال ها از عروج او می گذشت اما همیشه حضورش را در کنارم حس می کنم شاید خونی که از او در رگم است یا خاطراتی که همیشه برایم گفته اند مرا با او انس می دهد.

   چهل سال از شهادت علامه سید اسماعیل بلخی(ره) می گذرد.

    مردی که با نثار جان و مال خویش در راه اعتلای حقیقت کوشید و در رهگذر زمان، جاودانه ی تاریخ شد.

   خاطرات او در زمان حیات همه و همه، نشان دهنده ی عظمت این مرد است. مردی که در دوازده سالگی برای تبلیغ اسلام در زندان بیگانگان اسیر می شود، مردی که در سادگی محض ازدواج می کند، مردی که اموال و زمین های خود را در اختیار مستضعفان قرار می دهد، مردی که پانزده سال زندانی شدن را برای دفاع از حقوق مردم به جان می خرد، مردی که دردمندانه داد می زند:

تاسیس کربلا نه فقط بهر ماتم است

دانشسرای مکتب اولاد آدم است

   و خود حسین گونه، جان در راه حق می بازد و درد و رنج خانواده او را از مسیرش باز نمی دارد.

   نمی دانم از او بگویم یا از رنجی که همسر فداکار و صبورش و فرزندان مظلومش در نبود وی کشیدند اما می دانم این میراثی است که از اجداد بزرگوارش بدان ها رسیده است.

   و من با گوشه ای اندک از این خاطرات بزرگ شده ام خاطراتی که بیانگر  زندگی شفاف از بزرگ مردی از تبار آزادمردان است.

روحش شاد و یادش مستدام باد.